Fotografia mody i sztuka, cz.1

_

Można powiedzieć, że Malartwo jest taką naturalną inspiracją dla fotografii jako coś, co było wcześniej. Dla fotografii mody będzie to głównie malarstwo figuratywne, czyli wszędzie tam gdzie przedstawione są postacie. Kompozycja, sposób oświetlenia – tu nic się nie zmieniło. Dalej naśladujemy wielkich mistrzów, którzy dawno temu zdefiniowali ideał piękna. Światłocień zapoczątkowany w Renesansie i doprowadzony do mistrzostwa w Baroku (przez Caravaggia, Rembrandta, Vermeera itp.) do dzisiaj jest ulubionym klasycznym typem oświetlenia w fotografi mody i portrecie.

Fotografia jest w jakimś sensie przedłużeniem malartwa, które chciało jak najwierniej przedstawiać naturę, a tak było w większości przypadków przed wynalezieniem fotografii. Można by długo pisać o przełomie fotograficznym jak fotografia zniszczyła malartwo portretowe i realistyczne, które było całkiem dochodowe – ta fotografia, która nie była traktowana zbyt poważnie, mimo doskonałości i łatwości tworzenia realistyczncyh obrazów. (Malarze często zamawiali fotografię jako pomoc, aby malować w domowym zaciszu portrety i pejzaże). Malarstwo w końcu zostało zmuszone odkryć nowe Estetyki: i tak powstał najpierw Impresjonizm, potem kubizm, abstrakcjionizm, ekspresjonizm abstrakcyjny itd.

„Dzisiaj” trochę odwrotnie (ale z duchem Postmodernizmu): Istnieje nurt w fotografii mody polegający na przywołaniu, odtwarzaniu / interpretacji dawnych dzieł czy Stylów. (W literaturze nazywa się to twórczą zdradą). Jest to zwykle wyraz hołdu dla dzieła lub twórcy, manifest artystycznych upodobań, postmodernistyczna gra konwecjami, popis kulturowej erudycji.

Poniżej Garść najciekawszych przykładów, bardziej lub mniej dosłownych, bo nie chodzi tu o wierną kopię.

Mario Sorrenti dla Yves Saint Laurent, 1999.
W przypadku tej kampani dla YSL (genialnej zresztą), daje się wskazać konkretne dzieła, które stały się inspiracją.

Leonardo da Vinci: Mona Lisa / Gioconda

Édouard Manet: Śniadanie na trawie

Świetny zabieg odwrócenia ubrań w wykonaiu Mario Sorrenti, czyli nie tak jak w oryginale, gdzie naga kobieta siedzi w towarzystwie dwóch kompletnie ubranych mężczyzn. Tutaj kobieta – Kate Moss jest ubrana w męski strój.

Oburzający niegdyś oryginal – bo cóż miała znaczyć ta wulgarna scenka: nagość nie uzasadniona mitologicznie i dwaj kompletnie ubrani mężczyźni w strojach współczesnych. Czego ta scena kazała nam się domyślać? Umysły eksplodowały. To był skandal obyczajowy. Wiadomo było, że naga kobieta to znana paryska prostytutka, a nie żadna nimfa. Nie malowało się też tak wielkich formatów poświęconych współczesnej codzienności. Na siłę szukano treści podczas gdy Manetowi chodziło tylko o formę. Obraz Maneta został zaprezentowany w salonie odrzuconych, ale to on został zapamiętany przez historię a nie nagrodzeni twórcy, których już nikt nie pamięta.

Diego Velazquez: Wenus z lustrem

Jean Hippolyte Flandrin: Studium (Jeune Homme nu assis au bord de la mer)

Jean-Baptiste Regnault: Trzy Gracje

Édouard Manet: Olimpia

Gustave Courbet: Śpiące

Jean-Auguste-Dominique Ingres: Kąpiąca się

Steven Meisel i Nicole Kidman: Seria zdjęć na temat obrazów, których autorem jest John Singer Sargent dla Vogue US, Czerwiec 1999.

Peter Lindbergh i Julianne Moore: Seria zdjęć na temat wybranych obrazów dla Harpers Bazaar, 2008.
M.in. Egon Schiele – drugi po Klimcie wiedeński secesjonista, John Currin – współczesny malarz nowojorski i inni…

Jeszcze raz Julianne Moore jako La Grande Odalisque Ingres’a dla Vanity Fair, 2000 w wykonaniu Michaela Thompsona.

Wariacje na temat twórczości Balthusa.
Zdjęcia: Yelena Yemchuk, modelka: Anna De Rijk dla Numero, Sierpień 2010.

Na koniec geniusz Baroku, twórca rozpoznawalny chyba najbardziej ze wszystkich, mistrz chiaroscuro – Caravaggio.
Zdjęcia: Giampaolo Sgura, stylizacje: Dolce&Gabbana dla magazynu Interview Germany, Październik 2012.

Leave a Reply

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *